Zainteresowania kulturą ludów afrykańskich zaczęły się od przygotowań do podróży na ten kontynent. - Chciałem poczuć ducha tamtych terenów - mówi ks. Ryszard Pełech. - Najłatwiej było to zrobić poznając kulturę Afryki.
    Nasz hobbysta nie lubi nazywać siebie kolekcjonerem ani zbieraczem. Dla niego każdy z przedmiotów ma swoją wartość, nie w pojęciu materialnym, ale duchowym. Zanim wyjechał na Czarny Kontynent marzył o... szachach, ale takich afrykańskich. Różnią się one nieco od tych nam znanych. Pionek przypomina niewolnika w tańcu, gotowego do boju. - Jego zadaniem jest umrzeć za swojego pana i władcę - dodaje ksiądz. Wieża to raczej muzułmański bastion, a król ma berło na głowie, żeby nie przeszkadzało mu w walce. Z czego zrobione są te figurki? - zapytałam. Prawdopodobnie z brązu. Jednak stuprocentowej pewności nie ma. - Nikt z białych chyba tak naprawdę nie wie - dodaje ks. Pełech. - Byłam nawet w takiej wiosce, gdzie wytapiają metale, ale cała procedura powstawania złota, żelaza, mosiądzu, czy też brązu owiana jest tajemnicą. Białemu człowiekowi nie pozwalają jej poznać. Pole do poruszania się figur, czyli szachownica, jest pomalowaną skórą barana.
    Zamiłowanie do kultury ?dzikich" nie ograniczyło się tylko do zbierania różnych rzeczy, ale również do fotografo-wania i filmowania.

Bransoleta?po nieboszczce
    W pokoju księdza pełno jest ciekawych pamiątek z Czarnego Lądu. Prawie każda z nich ma swoją historię. W zbiorach są też piękne ozdoby kobiece, bransolety. Każda wydaje inne dźwięki. - Kiedy mężczyzna chce pojąć kobietę za żonę, daje jej w prezencie taką ozdobę - dodaje ks. Ryszard. Mężatka nosi ją przez całe życie, a rozstaje się z nią dopiero po śmierci. Znałem tę historię, więc kiedy zobaczyłem na targu takie bransolety, poprosiłem o jedną z nich. Sprzedający, zapytał mnie, jaką chcę, czy po nieboszczce z grubszą ręką, czy też z cieńszą?
    W większości stylizowanych mebli, które się tutaj znajdują, powtarza się jeden
motyw - słoń. Cóż on oznacza dla Afrykańczyka? - duży przedmiot do spożycia - opowiada żartobliwie ksiądz. - Zdarzało się, że w miejscu, gdzie zabili słonia, powstawała wioska.

    Kiedy siedzi się przy stole, uwagę przykuwają niezwykłe maski. Sprawiają wrażenie zastygłych, jakby zmumifikowanych twarzy ludzkich. Oblicza bez oczu są niesamowite, ale trochę przerażające. - To właściwie nie są całe maski, tylko ich część, bo maska to cała postać. Są one nosicielami ducha przodka. Po rytualnych tańcach składa sieje w specjalnych domach, wokół sadzi palmy, aby nikt niepowołany nie mógł tam wejść. Śmiałka, który się na to zdecyduje, czeka z pewnością śmierć. Gdy jednak zginie nosiciel maski, traci ona swe kultyczne właściwości. Często trafia do rodziny, gdzieś w dżungli i dopiero wtedy jest osiągalna dla Europejczyka.